To νέο έσκασε την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου, όταν μεγάλα sites όπως οι New York Times και το Atlantic δημοσίευσαν πως η Facebook βρίσκεται σε συζητήσεις με μεγάλες εταιρείες media

προκειμένου να φιλοξενεί το περιεχόμενό τους απευθείας μέσα στο ίδιο το Facebook, χωρίς οι χρήστες να χρειάζεται να πατήσουν κάποιο link και να μεταφερθούν σε άλλο site για να διαβάσουν το περιεχόμενο που θέλουν. Σύμφωνα με τα ίδια άρθρα, η Facebook σκοπεύει να εκκινήσει την υπηρεσία αυτή μέσα στους επόμενους μήνες, και ανάμεσα στους αρχικούς συνεργάτες φαίνεται πως ανήκουν οι New York Times, το National Geographic και το Buzzfeed.

Αν σας φαίνονται ακατανόητοι οι λόγοι για τους οποίους τα media sites σκέφτονται να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση με τη Facebook, συλλογιστείτε τα παρακάτω δεδομένα. Το Facebοοk διαθέτει ήδη 1,4 δισεκατομμύρια χρήστες, και πολλά sites δέχονται μεγάλο μέρος της κίνησής τους από links εντός αυτού. Μάλιστα, τον περασμένο Φεβρουάριο ο πρόεδρος του Bloomberg είχε δηλώσει ότι “η λίστα των sites που δέχονται τη μισή ή και τα 2/3 της κίνησής τους από το Facebook, είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο είναι δημόσια γνωστό”. Αν σε αυτό προσθέσετε την τεράστια αύξηση της κίνησης που προέρχεται από φορητές συσκευές –κυρίως smartphones– σε συνδυασμό με το γεγονός ότι υπάρχουν πολλά sites που δεν έχουν ακόμα φροντίσει ώστε οι σελίδες τους να είναι mobile friendly, η πρόταση της Facebook αρχίζει να γίνεται πολύ δελεαστική.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου F8, η εταιρεία ανακοίνωσε πως στο εξής το Facebook θα επιτρέπει στους χρήστες που δημιουργούν Facebook videos να μπορούν να τα ενσωματώνουν εύκολα σε άλλα sites. Ποιον επηρεάζει αυτή η κίνηση; Μα, φυσικά το YouTube, το οποίο αυτή τη στιγμή είναι ο νούμερο ένα προορισμός για τους χρήστες που θέλουν να ανεβάζουν και να μοιράζονται τα βίντεό τους. Αν σε αυτό προσθέσετε και τα νέα βελτιωμένα εργαλεία sharing που θα επιτρέπουν εύκολο διαμοιρασμό σε ομάδες χρηστών, μηνύματα κ.ο.κ., η υπηρεσία γίνεται ακόμη πιο ισχυρή στον διαμοιρασμό και τη στόχευση περιεχομένου.

Το πρόβλημα που προκύπτει από όλα τα παραπάνω είναι πως αν οι κινήσεις αυτές πετύχουν, τότε το Facebook θα είναι ένα βήμα πιο κοντά στο να μαντρώσει τους χρήστες μέσα στους τοίχους της υπηρεσίας και να μετατραπεί από Facebook σε Facenet, που θα αντικαταστήσει τον ρόλο του Διαδικτύου. Πολλοί είναι αυτοί που ανησύχησαν για το μέλλον της δημοσιογραφίας μετά στο άκουσμα της πρώτης είδησης, ωστόσο κατά την άποψή μου το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο. Σήμερα είναι τα ειδησεογραφικά sites, αύριο οι ηλεκτρονικές πληρωμές –για τις οποίες σημειωτέον η Facebook έχει ήδη πλάνα–, μετά το ηλεκτρονικό εμπόριο κ.λπ.

Στο τέλος, τι λόγο θα έχει ο μέσος χρήστης να ψάξει, να ψωνίσει ή να κάνει οτιδήποτε άλλο στο Internet, όταν θα μπορεί να κάνει τα πάντα με ένα απλό log in στο Facebook, στο οποίο επιπλέον βρίσκονται ήδη όλοι του οι φίλοι και γνωστοί;

Πιστεύετε ότι γνωρίζετε καλά το Διαδίκτυο; Αναθεωρήστε…

Οι ιστοσελίδες όπως το Facebook, το Google και το Amazon, αποτελούν μόνο την επιφάνεια ενός… βαθύ, σκοτεινού «ωκεανού», αγνώστου για το ευρύ κοινό. Πρόκειται για τον «βαθύ ιστό», όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας Marc Goodman στο βιβλίο του «Μελλοντικά Εγκλήματα» απόσπασμα του οποίου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Popular Science».

​«Πρόκειται για ένα μέρος όπου η online πληροφορία προστατεύεται από κωδικούς, διαδικτυακά «τείχη» ενώ ακόμα και η πρόσβαση σε αυτή μπορεί να γίνει δυνατή μόνο με εξειδικευμένο, σπάνιο, και φυσικά παράνομο λογισμικό»«Πρόκειται για ένα μέρος όπου η online πληροφορία προστατεύεται από κωδικούς, διαδικτυακά «τείχη» ενώ ακόμα και η πρόσβαση σε αυτή μπορεί να γίνει δυνατή μόνο με εξειδικευμένο, σπάνιο, και φυσικά παράνομο λογισμικό», αναφέρει ο συγγραφέας, τονίζοντας ότι αυτοί το μέγεθος αυτών των ιστότοπων είναι 500 φορές μεγαλύτερο από το «δημοφιλές» διαδίκτυο, δηλαδή των σελίδων που αναζητάει ο περισσότερος κόσμος κάθε μέρα! Κι όμως είναι σχεδόν αόρατο…

Σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature, από τις αναζητήσεις μας στο Google προκύπτει μόλις το 16% του συνολικού όγκου πληροφοριών που υπάρχει στο διαδίκτυο. «Είναι σαν να ψαρεύεις με καλάμι μέσα από βάρκα στον ωκεανό, και να νομίζεις ότι μπορείς να πιάσεις όλα τα ψάρια που υπάρχουν», σχολιάζει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας.

Στα… άδυτα του κρυφού, αλλά τεράστιου αυτού ωκεανού, ενώνονται ομάδες ατόμων με σκοπό τις παράνομες πράξεις, διαφόρων τύπων –από πταίσματα, μέχρι σοβαρά εγκλήματα του ποινικού κώδικα. Χάκερ, μέλη συμμοριών, τρομοκράτες, παιδεραστές, είναι μερικές από τις κατηγορίες ανθρώπων που χρησιμοποιούν τις λειτουργίες του διαδικτύου, κρυφά από το ευρύ κοινό.

Στο «σκοτεινό διαδίκτυο» γίνονται οι εξής αγοραπωλησίες:

1. Ναρκωτικά. Για ατομική χρήση ή ακόμα και εμπόριο μεγάλων ποσοτήτων, όλων των τύπων. Υπολογίζεται ότι διακινούνται εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

2. Πλαστά χρήματα. Ψεύτικο συνάλλαγμα όλων των ειδών –ευρώ, δολάρια, γεν- είναι διαθέσιμα. Με 600 πραγματικά δολάρια, πωλούνται 2.500… πλαστά, με την «εγγύηση» ότι οι τυπικοί έλεγχοι δεν τα αποκαλύπτουν…

3. Πλαστά χαρτιά. Διαβατήρια, διπλώματα, ταυτότητες, έγγραφα μετανάστευσης, ακόμα και διπλωματικές ταυτότητες είναι διαθέσιμες. Ένα πλαστό δίπλωμα οδήγησης των ΗΠΑ στοιχίζει 200 δολάρια.

4. Όπλα, σφαίρες και εκρηκτικά. Αποστέλλονται στον παραλήπτη σε ειδικές συσκευασίες αποφυγής των ελέγχων, συνήθως κρυμμένα σε πακέτα με παιχνίδια, μουσικά όργανα και ηλεκτρονικά είδη.

5. Ενοικίαση εκτελεστών. Συνήθως οι αγγελίες φέρουν την κωδική ονομασία «μόνιμες λύσεις σε κοινά προβλήματα». Οι διαθέσιμοι εκτελεστές δέχονται τα bitcoin ως μέσο πληρωμής και παρέχουν… φωτογραφικό υλικό για να αποδείξουν ότι έχουν φέρει εις πέρας την αποστολή τους…

6. Εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων. Μια καρδιά κοστίζει 120.000 δολάρια, ένας πνεύμονας 150.000 και… ένα ζευγάρι μάτια, 1.500 δολάρια.

Οι πληρωμές στο «σκοτεινό διαδίκτυο» συχνά γίνονται με ψηφιακό χρήμα, όπως είναι τα bitcoin, ενώ η πρόσβαση γίνεται μέσω server σε χώρες όπως η Ρωσία και η Ουκρανία, που δέχονται περιεχόμενο παντός τύπου, χωρίς έλεγχο και χωρίς την απαίτηση να γνωρίζουν την πραγματική ταυτότητα των πελατών τους. Επίσης, το «ψάξιμο» γίνεται με μηχανές αναζήτησης διαθέσιμες μόνο για χάκερ – όπως είναι η «Grams».

Φυσικά, υπάρχουν και τα κρυφά online δωμάτια συζήτησης (chatrooms) στα οποία πρόσβαση μπορεί να έχει κάποιος μόνο μετά από πρόσκληση…

zougla.gr

Συνήθως οι καλλονές της μόδας λειτουργούν ως κρεμάστρες, καθώς είναι ανέκφραστα μοντέλα χωρίς μεγάλη σεξουαλικότητα.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο για όλες και τρανό παράδειγμα είναι η Kate Upton που με αυτόν το σέξι χορό που κάνει παρέλυσε κυριολεκτικά το διαδίκτυο, ξεπερνώντας τα 20 εκ. views.