Η Ελλάδα είναι στην γωνία και πάλι κάποιοι την χτυπούν αλύπητα! Η Αχίλλειος πτέρνα μας, δηλαδή η οικονομία είναι το όπλο των ευρωπαίων που "καίγονται" για το μεταναστευτικό και θέλουν να διώξουν από πάνω τους ό,τι θεωρούν ότι τους βαραίνει!

Αυτό που συζητείται έντονα τις τελευταίες ώρες είναι η αποκάλυψη σοκ από τον υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γιάννη Μουζάλα ότι οι υπουργοί Εσωτερικών έθεσαν χθες θέμα δημιουργίας στρατοπέδου 300 με 400.000 μεταναστών στην Αθήνα!

Το θέμα, όπως είπε ο κ. Μουζάλας το έθεσε ο βέλγος υπουργός Εσωτερικών τη Δευτέρα στη Σύνοδο για το μεταναστευτικό στην Ολλανδία.  «Ο βέλγος υπουργός έθεσε το ανιστόρητο θέμα για στρατόπεδο 300 – 400.000 μεταναστών στην Αθήνα» ανέφερε χαρακτηριστικά ο αναπληρωτής υπουργός Μεταναστευτικής. «Η Συνθήκη Σένγκεν κινδυνεύει ευρωπαϊκά, η Ευρώπη κινδυνεύει, η Ευρώπη φοβάται, ανησυχώ» τόνισε ο υπουργός, αναγνωρίζοντας ότι «είναι δύσκολη η κατάσταση για τη χώρα μας όσον αφορά το προσφυγικό».

Ο Γιάννης Μουζάλας είπε ακόμα ότι τα hotspots θα είναι έτοιμα μέχρι τέλη Φεβρουάριου, ενώ αρχές Μαρτίου θα είναι λειτουργικά.

Την ίδια ώρα δημοσιεύματα των Financial Times αλλά και της FAZ κάνουν λόγο το μεν για «ανταλλαγή χρέους» με πρόσφυγες και το δε για αποκλεισμό» της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν!

Σύμφωνα με την FAZ, οι υπουργοί Εσωτερικών της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Σουηδίας απειλούν με «αποκλεισμό» της Ελλάδας από τη ζώνη Σένγκεν. Κατά την τελευταία συνεδρίαση του ευρωπαϊκού συμβουλίου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων τη Δευτέρα στο Άμστερνταμ, ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τόμας ντε Μεζιέρ ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διευθετήσει «τα του οίκου της» και μάλιστα μέσα «στις επόμενες εβδομάδες». Απαντώντας σε ερώτηση για ενδεχόμενη παράταση των ελέγχων στα γερμανικά σύνορα και μετά τον Μάιο, ο ντε Μεζιέρ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ο Μάιος είναι ακόμα μακριά».

Στην ανάλυσή της η Frankfurter Allgemeine σημειώνει ότι η «άσχημη» φρασεολογία για τη χώρα που πρέπει να διευθετήσει «τα του οίκου της» επιστρέφει, υπενθυμίζοντας ότι αντίστοιχες αιτιάσεις είχαν διατυπωθεί στην κρίση του ευρώ. Εκτιμά ωστόσο ότι οι απειλές «εμπεριέχουν και την ελπίδα» ότι θα αποτραπεί τελικά το κλείσιμο των συνόρων.

Η Frankfurter Allgemeine υπενθυμίζει πάντως ότι ο αποκλεισμός μίας χώρας από τη ζώνη Σένγκεν παρά τη θέλησή της είναι νομικά ανέφικτος, ωστόσο εκτιμά ότι υπάρχουν δυνατότητες αυξημένων ελέγχων, οι οποίες εν μέρει ήδη υλοποιούνται, όταν για παράδειγμα συγκεκριμένες χώρες συμφωνούν μεταξύ τους να προστατεύσουν τα κοινά σύνορά τους παρά τα προβλεπόμενα από το Σένγκεν. Στα τέλη Νοεμβρίου ο ολλανδός υπουργός Οικονομικών Γερούν Ντάισελμπλουμ είχε κάνει λόγο για μία ζώνη «μίνι Σένγκεν» με ασφαλή εσωτερικά σύνορα εντός της ΕΕ, η οποία θα περιλαμβάνει τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο.

Υπενθυμίζεται ότι το κοινοβούλιο της Δανίας αναμένεται να εγκρίνει σήμερα το μεσημέρι την τροποποίηση, επί το αυστηρότερο, της νομοθεσίας περί ασύλου. Εφεξής, οι αρχές θα έχουν το δικαίωμα να κατάσχουν χρηματικά ποσά ή περιουσιακά στοιχεία που φέρουν μαζί τους οι πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο, όταν αυτά ξεπερνούν σε αξία τις 10.000 κορώνες (1.340 ευρώ). Τα σχετικά έσοδα θα «αξιοποιούνται» για να πληρωθεί η διαμονή και σίτιση των προσφύγων. Επιπλέον δυσχεραίνεται η επανένωση των οικογενειών μετά την παροχή ασύλου σε κάποιο από τα μέλη της, ενώ μειώνεται η διάρκεια ισχύος της προσωρινής άδειας παραμονής. Το Συμβούλιο της Ευρώπης κάνει λόγο για παραβίαση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τη Δανία.

newsit.gr

Του Gideon Rachman των Financial Times

«Προσφυγικό και δημόσιο χρέος της Ελλάδας μπορούν να συνδυαστούν. Η Γερμανία να συμφωνήσει σε μεγάλη διαγραφή χρέους με αντάλλαγμα τη συμβολή της Αθήνας στην ανακοπή των προσφύγων. Τα πρώτα βήματα, το παράδειγμα του Β’ Παγκόσμιου και οι δυσκολίες.

Η Ε.Ε. έχει αντιμετωπίσει δύο μεγάλες κρίσεις το τελευταίο εξάμηνο. Η μία αφορά το ευρώ και η άλλη το προσφυγικό. Από σύμπτωση, οι ίδιες δύο χώρες βρίσκονται στο επίκεντρο και των δύο προβλημάτων, η Ελλάδα και η Γερμανία.

Το περασμένο καλοκαίρι, η Γερμανία έφτασε πολύ κοντά στο να διώξει την Ελλάδα από το ευρώ, αντί να συμφωνήσει σε νέο δάνειο δισεκατομμυρίων ευρώ προς την ελληνική κυβέρνηση. Τώρα, η Γερμανία παραπαίει από το βάρος της έλευσης πάνω από 1 εκατ. προσφύγων, οι περισσότεροι εκ των οποίων πέρασαν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας.

Έφτασε η ώρα να σκεφτούμε δημιουργικά πως τα δύο προβλήματα μπορούν να συνδυαστούν σε ένα διπλωματικό πακέτο που θα βοηθάει και τις δύο χώρες. Το γενικό περίγραμμα της συμφωνίας θα είναι απλό.

Η Ελλάδα θα συμφωνήσει να σφραγίσει τα βόρεια σύνορα της με την βοήθεια της Ε.Ε., διακόπτοντας την ροή μεταναστών στην βόρεια Ευρώπη. Σε αντάλλαγμα, η Γερμανία θα συμφωνήσει σε μια μεγάλη διαγραφή του ελληνικού χρέους, καθώς και σε άμεση οικονομική βοήθεια για την διαχείριση της τρέχουσας κρίσης. Οι πρόσφυγες που θα καταφθάνουν στην Ελλάδα θα φιλοξενούνται στα ελληνικά νησιά, σε καταυλισμούς προσφύγων υπό την διαχείριση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα επιστρέφουν στην Συρία (ή όπου αλλού πηγαίνουν) μόλις αποκατασταθεί η ειρήνη.

Το σχέδιο αυτό φαίνεται ακραίο. Αλλά πτυχές του μπορεί να έχουν ήδη αρχίσει διστακτικά να προωθούνται. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, αξιωματούχοι της Ε.Ε. εξετάζουν την «περίφραξη» της Ελλάδας με το κλείσιμο των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ, που είναι το βασικό μονοπάτι προς τα βόρεια.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, το σχέδιο αυτό «φέρεται να έχει την στήριξη του Βερολίνου». Η λήψη μέτρων μπορεί να γίνει σχετικά γρήγορα. Την περασμένη εβδομάδα, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, ανέφερε ότι η Ε.Ε. πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο του προσφυγικού προβλήματος «μέσα στις επόμενες έξι με οκτώ εβδομάδες», προσθέτοντας: «Δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε πλέον σε αυτά τα νούμερα».

Με μια πρώτη εκτίμηση, οποιαδήποτε ιδέα της συγκέντρωσης των προσφύγων στην Ελλάδα ακούγεται ριψοκίνδυνη.

Χωρίς καλή διαχείριση, θα μπορούσε να αφήσει εκατοντάδες χιλιάδες απελπισμένους πρόσφυγες σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων η οποία είναι αντιμέτωπη με ανεργία 25% και ένα εθνικό χρέος που πλησιάζει το 180% του ΑΕΠ.
Αλλά το τεράστιο χρέος της Ελλάδας μπορεί τελικά να είναι το κλειδί για την λύση του προβλήματος. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα χρέη της χώρας πνίγουν την οικονομία. Η Γερμανία, που είναι ο μεγαλύτερος δανειστής της Ελλάδας, έχει επιμείνει επανειλημμένα ότι τα γερμανικά δάνεια στην Αθήνα πρέπει τελικά να αποπληρωθούν. Αλλά η προσφυγική κρίση έχει δημιουργήσει ένα πιο άμεσο πρόβλημα για τους Γερμανούς φορολογουμένους από το σχετικά αφηρημένο ερώτημα για το πότε η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της.

Αν οι Έλληνες εμφανίζονταν να κάνουν μια μεγάλη χάρη στους Γερμανούς με τον περιορισμό των προσφυγικών ροών, θα ήταν πολύ πιο εύκολο για την Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ να υποστηρίξει στους ψηφοφόρους της μια πρόταση για ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Και μόλις έκαναν την πρώτη κίνηση οι Γερμανοί, θα ακολουθούσαν και οι υπόλοιποι πιστωτές της Ελλάδας. Η συμφωνία θα ήταν ελκυστική και για την Ελλάδα. Θα προσέφερε μια οριστική ανακούφιση από τα χρέη, με αντάλλαγμα έναν προσωρινό ρόλο ως το βασικό κέντρο υποδοχής της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες. Η Ε.Ε. θα μπορούσε επίσης να αναλάβει το βάρος της χρηματοδότησης και της διαχείρισης των προσφυγικών κέντρων στο ελληνικό έδαφος, που θα μπορούσαν να προσφέρουν προστασία και εκπαίδευση για τα παιδιά και ευκαιρίες απασχόλησης για τους ενήλικες.

Ορισμένοι θα αντιτείνουν πως θα ήταν ανήθικο ή παράνομο για την Ευρώπη να αλλάξει το τρέχον σύστημα για το άσυλο. Αλλά το σύστημα αυτό βρίσκεται ούτως ή άλλως στα πρόθυρα της κατάρρευσης και θρέφει την άνοδο των ακραίων πολιτικών δυνάμεων εντός της Ε.Ε. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αισθάνονται συμπόνοια για τους πρόσφυγες που φοβούνται ότι θα χάσουν τις ζωές τους αλλά ανησυχούν για ένα ανεξέλεγκτο κύμα μετανάστευσης από την Μέση Ανατολή.

Οπότε είναι κρίσιμο να σπάσει η σύνδεση ανάμεσα στην προσωρινή προστασία από τον πόλεμο και την προσφορά μόνιμης μετανάστευσης στην Ε.Ε. Μόλις η σύνδεση αυτή σπάσει, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη θα καθησυχαστεί. Και ενώ οι άνθρωποι που κινδυνεύουν θα συνεχίσουν να δέχονται προστασία εντός της Ευρώπης, το κλείσιμο της πορείας προς την Γερμανία θα αποδυναμώσει τον βασικό παράγοντα έλξης για τους οικονομικούς μετανάστες.

Ένα μοντέλο που θα μπορούσαν να σκεφτούν οι Ευρωπαίοι είναι οι καταυλισμοί που δημιουργήθηκαν για εκατομμύρια εκπατρισμένους στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προσέφεραν καταφύγιο και βοήθησαν οικογένειες να ξαναενωθούν. Πολύ εκπατρισμένοι επανεγκαταστάθηκαν σε τρίτες χώρες, λόγω της αλλαγής των συνόρων. Αλλά η καλύτερη επιλογή ήταν πάντοτε η επιστροφή των προσφύγων στις χώρες τους.

Όσο ζοφερή και αν είναι η σημερινή κατάσταση στην Μέση Ανατολή, δεν είναι τόσο χαοτική όσο στην μεταπολεμική Ευρώπη, που κάνει πιο ρεαλιστική την ιδέα ότι θα επιστρέψουν κάποια στιγμή στο σπίτι τους οι Σύροι, Ιρακινοί και άλλοι πρόσφυγες. Το έργο της ανοικοδόμησης της Συρίας, μετά τον πόλεμο, θα είναι πολύ πιο εύκολο αν η μεσαία τάξη της χώρας δεν έχει στο μεταξύ εγκατασταθεί εντός της Ε.Ε. Ο επαναπατρισμός των Σύρων προσφύγων θα έχει καθοριστική σημασία στο να αποκτήσει και πάλι μέλλον η χώρα.

Φυσικά υπάρχει ο κίνδυνος ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί και ότι τα «προσωρινά» προσφυγικά κέντρα θα γίνουν μόνιμα, όπως συνέβη και στην Παλαιστίνη. Αλλά, αν σε λίγα χρόνια, υπάρχουν μικρές πιθανότητες να επιστρέψουν σπίτι τους οι Σύροι, τότε το καθεστώς όσων ζουν στους καταυλισμούς προσφύγων της Ε.Ε. μπορεί να επανεξεταστεί. Τουλάχιστον μια επανεξέταση θα μπορούσε να γίνει με ομαλό και οργανωμένο τρόπο και όχι στην σημερινή χαοτική ατμόσφαιρα.

Είμαι βέβαιος πως μια σοβαρή εξέταση μις συμφωνίας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γερμανία για επίλυση του προβλήματος του χρέος με αντάλλαγμα το προσφυγικό θα εμφάνιζε μια σειρά από πρακτικά, ηθικά και νομικά προβλήματα.

Αλλά δεν έχω ακούσει ακόμα κάποια καλύτερη ιδέα.»

euro2day.gr

Νομικά και γεωγραφικά εμπόδια δυσκολεύουν τον αποτελεσματικό έλεγχο των συνόρων της Ελλάδας, υπογραμμίζει η Frontex, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός για τη Διαχείριση της Επιχειρησιακής Συνεργασίας στα Εξωτερικά Σύνορα των Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ώρα που η Αθήνα δέχεται επικρίσεις από ορισμένους Ευρωπαίους εταίρους της που την κατηγορούν ότι επιτρέπει την είσοδο σε υπερβολικά πολλούς μετανάστες.

Όταν τα πλοία περισυλλέγουν μετανάστες στη θάλασσα, είναι απλώς νομικά αδύνατον για τη Frontex να τους επαναπατρίσει. «Έτσι ήταν ανέκαθεν, αυτή είναι η αρχή της μη επαναπροώθησης», εξήγησε στο Γαλλικό Πρακτορείο η εκπρόσωπος του Οργανισμούς που εδρεύει στη Βαρσοβία, η οποία επέστρεψε μόλις στην Πολωνία από τη Λέσβο.

«Είναι πολύ εύκολο να φτάσει κανείς (στην Ελλάδα) δια θαλάσσης. Δεν έχουμε να κάνουμε με έναν αγρό, όπου μπορούμε να τοποθετήσουμε έναν φράχτη», υπογράμμισε η Εύα Μονκιούρ. «Με βάση το διεθνές δίκαιο, κάθε άνθρωπος που περνά τα ευρωπαϊκά σύνορα έχει τη δυνατότητα να καταθέσει αίτημα για τη χορήγηση ασύλου», υπενθύμισε.

Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις από ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Αυστρία, για να ελέγξει καλύτερα τα σύνορά της με την Τουρκία, την κυριότερη πύλη εισόδου των προσφύγων και μεταναστών στην ΕΕ. Όμως τα πλοία και οι συνεργαζόμενοι με τη Frontex όταν εντοπίζουν πρόσφυγες στη θάλασσα «δεν μπορούν παρά να τους μεταφέρουν στην Ελλάδα», συνέχισε η Μονκιούρ. «Στη μέση της θάλασσας είναι αδύνατον να τους ερευνήσουμε, πολύ περισσότερο που συχνά δεν διαθέτουν έγγραφα ταυτότητας», είπε η εκπρόσωπος.

«Μόνο εκείνοι που περισυλλέγονται από τους Τούρκους οδηγούνται στην Τουρκία», υπογράμμισε. «Και μόνο οι διακινητές κάνουν στροφή 180 μοιρών όταν αντικρίζουν τα πλοία της Frontex, γιατί κινδυνεύουν με φυλάκιση. Οι μετανάστες δεν κινδυνεύουν με τίποτα —παρά μόνο όταν διακινδυνεύουν τη ζωή τους στην ανοιχτή θάλασσα— γιατί οι περισσότεροι θέλουν να ζητήσουν άσυλο και οι άλλοι θέλουν μόνο να φτάσουν στην Ευρώπη».

Εξάλλου, συνέχισε η Μονκιούρ, είναι σχεδόν αδύνατον να ελεγχθούν τα θαλάσσια ελληνικά σύνορα και επιπλέον η Ελλάδα έχει εκατοντάδες νησιά, ορισμένα από τα οποία είναι ακατοίκητα και βρίσκονται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές.

Το ίδιο ισχύει και για τα θαλάσσια σύνορα της Λιβύης, που είναι μήκους χιλιάδων χιλιομέτρων και απ’ όπου οι μετανάστες επιχειρούν να φτάσουν στην Ιταλία. «Το να προσπαθείς να εντοπίσεις ένα πλοιάριο με πρόσφυγες είναι σαν να ψάχνεις ένα αυτοκίνητο σε μια χώρα σαν τη Ρουμανία», τόνισε. Επιπροσθέτως, αυτοί που φεύγουν από τη Λιβύη πλέουν στα διεθνή θαλάσσια ύδατα, όπου η νομοθεσία προστατεύει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και απαγορεύει στις λιμενικές αρχές να παρεμποδίσουν ένα πλοιάριο, παρά μόνο για να παράσχουν βοήθεια στους επιβάτες του.

Το πρόβλημα αυτή «δεν υπάρχει μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, αφού τα πλοία της Frontex βρίσκονται πάντα στα χωρικά ύδατα της μίας ή της άλλης χώρας», κατέληξε.

newsbeast.gr